Custom Search

ช่วงเวลาแห่งการเดินทาง

“และ มนุษย์ทุกคน เราได้ให้การงานของเขา แขวนติดไว้ที่คอของเขา และในวันกิยามะฮ์ เราจะเอาบันทึกออกมา ให้เขาพบมัน ในสภาพที่กางแผ่”  (Al-Quran 17:13)

ไพลิน เปลี่ยนงานมาเป็นพนักงานขายต่างจังหวัด ที่บริษัทแห่งหนึ่ง ไพลินขับรถยนต์ ออกต่างจังหวัดคนเดียว เป็นครั้งแรก โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่า เส้นทาง และสภาพแวดล้อม ตามพื้นที่ เป็นอย่างไร ไพลินดูตามแผนที่ประเทศไทย พื้นที่เส้นทางโดยส่วนใหญ่ เต็มไปด้วยภูเขา ทุ่งนา ป่าทึบ แม้แต่ในอุทยานแห่งชาติ ก็ขับรถยนต์เข้าไปคนเดียวมาแล้ว ไม่ว่าจะขึ้นเหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันออก ตะวันตก ล่องใต้ และภาคกลาง ทุกวันนี้ยังมีความรู้สึก “งง” เหมือนกันว่า ขับไปได้อย่างไร รอดมาได้อย่างไร โดยไม่เคยคิดที่จะกลัว แม้แต่ความตาย ไพลินคิดเสมอว่า ถ้าไม่ถึงที่ตาย จะไม่ตาย แต่ถ้าผู้ใดถูกกำหนดแล้ว แม้แต่นอนหลับยังตายได้เลย 

“ แท้จริงพระเจ้าของพวกท่าน คืออัลลอฮ์ ผู้ทรงสร้างชั้นฟ้าทั้งหลาย และแผ่นดิน ในเวลา 6 วัน แล้วพระองค์ทรงประทับบนบัลลังก์ ทรงบริหารกิจการ ไม่มีผู้ให้ความช่วยเหลือคนใด เว้นแต่ต้องได้รับอนุมัติ จากพระองค์ นั่นคืออัลลอฮ์ พระเจ้าของพวกท่าน พวกท่านจงเคารพภักดี ต่อพระองค์เถิด พวกท่านมิได้ใคร่ครวญกัน ดอกหรือ ” (Al-Quran 10:3)

ไพลินทุ่มเททำงาน จนกระทั่งได้เลื่อนตำแหน่ง เป็นหัวหน้างาน ทำให้ต้องขับรถยนต์ ไปทั่วทุกภาค เพื่อติดต่อลูกค้า ไม่ว่าไปที่ไหน จะเข้าไปไหว้พระ และสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ของแต่ละพื้นที่ เสมอ เพื่อขอพรให้ปกป้องคุ้มครอง ไพลินจะสวดมนต์ก่อนนอน เป็นประจำทุกคืน ไพลินจะมีหนังสือเรียน และนิตยสารต่างๆ เสื้อผ้าที่ไม่ได้ใส่ และของเล่น อยู่ในรถยนต์ทุกเดือน เพื่อไปให้กับลูกค้า ตามต่างจังหวัด และให้ลูกค้านำไปบริจาค ให้กับชาวบ้านอีกต่อหนึ่ง เพราะไพลินไม่รู้จักชาวบ้านแถวนั้น ไพลินมีความสุขที่ได้ให้ ไพลินจะรีบทำงาน แล้วกลับบ้าน เพื่อไปอยู่กับแม่         

แม้บางครั้ง ไพลินไปเที่ยวเตร่เฮฮา กับเพื่อนๆ บ้าง เมื่อกลับมากรุงเทพฯ ไพลินรักกรุงเทพฯ เมืองมายาที่ใครๆ ต่างหลงใหล ไพลินรักษาสุขภาพ กลัวความแก่ เลยไม่ดื่มเหล้า ชีวิตเซลล์ คือชีวิตที่วางอยู่บนเส้นด้าย ถ้าไม่รัก ไม่ประครองตนเอง ไม่มีใครสามารถช่วยเหลือได้ ชีวิตส่วนใหญ่ อยู่กับการเดินทางท้องบนถนน เพราะฉะนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุด คือ สติสัมปชัญญะ

“สวรรค์อยู่ใกล้กับคนหนึ่งคนใด ในหมู่พวกท่าน ยิ่งกว่าห่วงรองเท้าแตะ ที่สอดนิ้วเท้าของเขา นรกก็เช่นเดียวกัน”    (บันทึกโดย บุคอรีย์)

การเดินทางในแต่ละครั้ง ไพลินมองเห็นชาวบ้านตามชนบท อยู่กันอย่างมีความสุข ทั้งที่ไม่ได้มีอะไร เหมือนคนกรุงเทพฯ ไม่มีเสื้อผ้าหรูหรา ไม่ได้กินไก่ทอดชื่อดัง ไม่ต้องเข้าร้านอาหารแพงๆ แค่ส้มตำ ข้าวเหนียว หรือข้าวราดแกงร้อนๆ สักจาน ชีวิตก็สามารถดำรงอยู่ได้ ชาวชนบทนั้น ไม่ต้องแข่งขัน ไม่ต้องเชือดเฉือน เพื่อตำแหน่ง เพื่อให้เจ้านายรัก เพื่ออะไรหลายๆ อย่าง เพื่อเอาตัวรอด และทำทุกอย่าง เพื่อเงิน  เพราะอะไรนะ วิถีชีวิตถึงได้แตกต่างกัน มากมายขนาดนี้

“แท้จริงอุปมาชีวิตในโลกนี้ ดั่งน้ำฝนที่เราได้หลั่งมันลงมา จากฟากฟ้า พืชของแผ่นดิน ได้คละเคล้ากับน้ำนั้น บางส่วนของมัน มนุษย์และปศุสัตว์ ใช้กินเป็นอาหาร จนกระทั่งแผ่นดิน ได้เริ่มปรากฏความงดงามของมัน และถูกประดับด้วยพืชผล อย่างสวยงาม เจ้าของๆ มัน ก็คิดว่า แท้จริงเขามีอำนาจเหนือมัน คำบัญชาของเรา ได้มายังมันในเวลากลางคืน หรือในเวลากลางวัน แล้วเราได้ทำให้มัน ถูกเก็บเกี่ยว เสมือนกับว่า ไม่มีการหว่านมาแต่วันวาน เช่นนั้นแหละ เราได้จำแนกโองการต่างๆ แก่หมู่ชนผู้ใคร่ครวญ”  (Al-Quran 10:24)

ไพลินย้อนมองดูตัวเองทุกครั้ง ทำไมชีวิตถึงไม่มีความสุข ทั้งๆ ที่มีสิ่งต่างๆ มากกว่าบางคน ไม่มีหนี้สิน ครอบครัวไม่เดือดร้อนอะไร แต่ทำไมถึงไม่มีความสงบในชีวิต เวลาขอพร จะขอเพียงให้ตนเอง มีความสุข ความสงบในชีวิตเท่านั้น ก็เพียงพอ บางครั้งขับรถไป น้ำตาไหลลงอาบแก้มทุกครั้ง ได้แต่นึกว่าทำไมนะ! ต้องเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้ด้วย ทำไมนะ ต้องลำบากอย่างนี้ ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้ ความเหงา ความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว จากการเดินทางในแต่ละครั้ง ได้สะสมมากขึ้นทุกขณะ จนไพลินเคยคิดฆ่าตัวตาย เพราะความกดดัน ความสับสนยุ่งเหยิงในชีวิต ทำให้ไพลิน ไม่อยากที่จะอยู่ ในโลกใบนี้ โดยขับรถยนต์ แล้วปล่อยมือจากพวงมาลัยรถยนต์ เพื่อให้เกิดอุบัติเหตุ และตายไปเสีย คงจะดี   

“โอ้ อัลลอฮ์ขอพระองค์ ทรงโปรดให้ฉันมีชีวิตอยู่ ถ้าหากการมีชีวิตนั้น เป็นความดีแก่ฉัน และขอพระองค์ ทรงโปรดให้ฉันตาย ถ้าหากความตายนั้น เป็นความดีแก่ฉัน” (บันทึกโดย บุคอรีย์ และ มุสลิม)

บางครั้งไพลิน อยากจะประพฤติตน ให้เป็นคนเลว แต่จิตใต้สำนึกนั้น ได้บอกเสมอว่า ถ้าปฏิบัติในสิ่งเลว จะได้กับตัวเอง แต่ถ้าปฏิบัติในสิ่งดี จะได้กับคนอีกหลายคน ไพลินคุยกับตนเองเสมอ ให้กำลังใจตัวเอง ด้วยการใช้เงินซื้อของใช้ และเสื้อผ้าใหม่ๆ ทุกเดือน แต่ไม่มีอะไรสามารถทดแทนได้ เพราะทุกอย่าง ยังวุ่นวายสับสนอยู่ ถึงแม้จะได้รับเงินมากทุกเดือน เวลาไพลินอยู่ต่อหน้าลูกค้า แม้จะมีความเศร้าโศกเพียงใด จะยิ้มแย้มเสมอ และจะยิ้มทั้งตา และหัวใจที่เต็มเปี่ยม เพราะลูกค้า คือบุคคลสำคัญ ที่ทำให้ไพลินคลายเหงา  ลูกค้าได้ให้ข้อคิด และเป็นผู้ที่สอนไพลิน ให้รู้จักความอดทน ไพลินจะพบปะลูกค้าตลอด ทำให้การขายของไพลินนั้น ได้ตามเป้าหมายทุกเดือน เพราะฉะนั้นเงินที่ได้รับ จะมากขึ้นทุกเดือน แต่   ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว ”

“และ ไม่มีความโปรดปรานใดๆ ที่พวกเจ้าได้รับ นอกจากมันย่อมมาจากอัลลอฮ์ ดังนั้น เมื่อความทุกข์ร้าย ประสบแก่พวกเจ้า พวกเจ้าก็จะคร่ำครวญ ขอพรต่อพระองค์ แล้วเมื่อพระองค์ ทรงปลดเปลื้องความทุกข์ยาก ออกจากพวกเจ้า ขณะนั้นกลุ่มหนึ่ง จากพวกเจ้า ก็จะตั้งภาคี แก่พระเจ้าของพวกเขา” (Al-Quran 16:53-54)

“ แท้จริงอัลลอฮ์นั้น ไม่มีสิ่งใดในแผ่นดิน จะซ่อนเร้นพระองค์ไปได้ และทั้งไม่มีในฟากฟ้าด้วย ”   (Al-Quran 3:5)

ช่วงระหว่างเดินทางกลับจากทำงาน ไพลินจะแวะตาม outlet mall ซื้อของให้พี่สาว น้องชาย และแม่เสมอ สิ้นเดือนให้เงินแม่ไว้ใช้ แม่จะมีของกินเตรียมไว้ ในตู้เย็นตลอด ลูกๆ ที่กลับไปบ้าน ไม่เคยอด หรือไม่มีอะไรกิน ช่วงนี้เป็นช่วงที่หาเงินได้มาก ไพลินจะพาครอบครัว ไปซื้อสินค้า ในห้างสรรพสินค้า แล้วแต่ว่า แต่ละคนอยากได้อะไร โดยไม่คิด เพราะรู้ถึงความรู้สึกอยากได้ แล้วไม่ได้ มันเป็นอย่างไร ครอบครัวไพลิน ไม่เคยได้รับรู้ว่า ไพลินพบกับความยากลำบาก มากแค่ไหน ในช่วงที่ ต้องดำเนินวิถีชีวิต ด้วยตนเอง

“ความดีย่อมไม่สูญหาย ความผิดจะไม่ถูกลืม จะทำอะไรก็ทำเถิด ทำอย่างไร ก็ถูกตอบแทนอย่างนั้น”  (บันทึกโดย บัยหะกีย์)  

ย้อนกลับ  ถัดไป

หน้าหลัก

ตุลาคม 21, 2013

ไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับบทความของเว็บไซต์นี้ ทีมงานสนับสนุนให้มีการเผยแพร่ต่อเพื่อความดีงาม
www.facebook.com/hasem.piwdee

จำนวนผู้เข้าชม