Custom Search

ชีวิตคือการเรียนรู้ 

“ อัลลอฮ์นั้น คือไม่มีผู้ที่ถูกสักการะใดๆ ที่เที่ยงแท้ นอกจากพระองค์เท่านั้น ผู้ทรงมีชีวิต ผู้ทรงบริหารกิจการทั้งหลาย โดยที่การง่วงนอน และการนอนหลับใดๆ จะไม่เอาพระองค์ สิ่งที่อยู่ในบรรดาชั้นฟ้า และสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินนั้น เป็นของพระองค์ ใครเล่าคือผู้ที่จะขอความช่วยเหลือ ให้แก่ผู้อื่น ณ ที่พระองค์ได้ นอกจากด้วยอนุมัติของพระองค์เท่านั้น พระองค์ทรงรู้ สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ของพวกเขา และสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ของพวกเขา และพวกเขาจะไม่ล้อมสิ่งใด จากความรู้ของพระองค์ไว้ได้ นอกจากสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์เท่านั้น เก้าอี้พระองค์นั้น กว้างขวางทั่วชั้นฟ้าทั้งหลาย และแผ่นดิน และการรักษามันทั้งสอง ก็ไม่เป็นภาระหนักแก่พระองค์ และพระองค์นั้นคือผู้สูงส่ง ผู้ทรงยิ่งใหญ่  ” (Al-Quran 2:255)

หลังจากจบการศึกษาที่ต่างจังหวัด ไพลินสอบเรียนต่อ ปวส. ได้ที่กรุงเทพฯ  จากเด็กที่เรียบร้อย เริ่มที่จะพูดจามากขึ้น เพราะสังคมรอบข้าง ที่แตกต่างจากสังคมเดิม และทำให้รับรู้อะไรหลายอย่าง ที่แตกต่างกับชีวิตในต่างจังหวัด ไพลินเรียนค่อนข้างดี แต่การเรียนที่นี่ ค่อนข้างแข่งขันกันมาก ไม่มีใครสนใจใคร ภาคเรียนแรกได้เกรดเฉลี่ย 2.95 ทำให้ไพลินเสียใจจนร้องไห้ว่า ทำไมถึงได้เกรดน้อยอย่างนี้ เพราะคาดหวังกับคะแนน ในการเรียนมาก จึงทำให้ตั้งใจเรียนมากขึ้น และเลือกชมรมพระพุทธศาสนา เป็นวิชาเลือก ซึ่งทางชมรมจัดไปฟังธรรม และทำบุญตามวัดต่างๆ  ในทุกปีจะมีกิจกรรมการรับน้องใหม่ ซึ่งรุ่นพี่พาน้องๆ ไปรับน้องใหม่ ตามต่างจังหวัด มีรุ่นน้องบางแผนก ที่ต้องเสียชีวิต ให้กับการรับน้องใหม่ทุกปี ไพลินคิดว่า เป็นประเพณีที่ไม่สร้างสรรค์ และทางบ้านไม่เคยสนับสนุน ไพลินมีหนุ่มช่างเทคนิค เข้ามาจีบบ้าง แต่ไม่สนใจ เพราะการเรียนที่มีการแข่งขันกันมาก แล้วกำลังแข่งกับใครล่ะ ถ้าไม่ใช่กับตนเอง ไพลินจบด้วยเกรดเฉลี่ย 3.25 แม้อาจจะสูงสำหรับบางคน แต่ไพลินไม่ค่อยจะพอใจ กับเกรดเฉลี่ยของตนเอง สักเท่าไหร่ ( แค่นี้ก็ดีแล้ว ) ไพลินสอบเรียนต่อปริญญาตรี ได้ที่มหาวิทยาลัยมีชื่อแห่งหนึ่ง แต่ชีวิตที่ดูเหมือนจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ กลับมีขวากหนาม มาทิ่มแทงทำให้เกิดรอยแผล ไพลินตัดสินใจเลือกทางเดินในชีวิต ของตนเอง เพราะเหตุผลบางประการ

“ไม่มีเคราะห์กรรมอันใดเกิดขึ้นในแผ่นดินนี้ และไม่มีแม้แต่ในตัวของพวกเจ้าเอง เว้นแต่ได้มีไว้ในบันทึก ก่อนที่เราจะบังเกิดมันขึ้นมา แท้จริงนั่น มันเป็นการง่ายสำหรับอัลลอฮ์ ”(Al-Quran 57:22)


ไพลินไม่กลับบ้านเป็นเวลาหลายปี เพราะต้องทำงาน และส่งเสียตนเอง เรียนหนังสือในมหาวิทยาลัยเปิดแห่งหนึ่ง ถึงอย่างไรก็ไม่คิดที่จะทิ้งการเรียน ไพลินตั้งใจต้องเรียนจบปริญญาตรีให้ได้ เพื่อลบคำสบประมาทของคนรอบข้าง

....การซุบซิบกันในสามคนจะไม่เกิดขึ้น เว้นแต่พระองค์ จะทรงเป็นที่สี่ของพวกเขา และมันจะไม่เกิดขึ้นในห้าคน เว้นแต่พระองค์ ทรงเป็นที่หกของพวกเขา และมันจะไม่เกิดขึ้นน้อยกว่านั้น และจะไม่เกิดขึ้นมากกว่านั้น เว้นแต่พระองค์จะทรงอยู่ร่วมกับเขา.... ” (Al-Quran 58:7)

ไพลินเรียนและทำงานไปด้วย ชีวิตค่อนข้างลำบาก บางปี ไพลินไม่เคยได้เสื้อผ้าชุดใหม่ๆ ให้ตัวเองเลยสักชุด แต่เรื่องอาหารการกิน ไม่ต้องห่วง เพราะทำงานในโรงแรม จึงมีอาหารดีๆ ให้ได้กินตลอด นอกจากวันหยุดเท่านั้น ที่บางครั้งช่วงปลายเดือนไพลิน จะต้องอดและทน ไม่ว่าจะเป็นคนรวย หรือคนจนนั้น ทุกคนมีวิถีชีวิต ที่ไม่ได้แตกต่างกัน วงจรชีวิตนั้นคือ กินอาหาร ขับถ่าย สืบพันธ์  พักผ่อนหลับนอน เพียงแต่ต่างกัน ที่กระเป๋าเงินเท่านั้น ไพลินทำงานเป็นผู้ช่วยกุ๊ก ในครัว มีแต่เพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้ชาย ไพลินเป็นผู้หญิงคนเดียว และตำแหน่งก็เล็กที่สุด หน้าที่ของไพลินนั้น ทุกวันจะต้องลงไปเข็นของสด ที่แผนกจัดซื้อ ถ้ามีงานเลี้ยง วัตถุดิบจะมากเป็นพิเศษ ช่วงบ่ายไปเบิกของที่สโตร์ พิมพ์คอมพิวเตอร์สั่งของ

หลังจากนั้นประมาณหนึ่งปี ไพลินได้เลื่อนตำแหน่งมาอยู่หน้าเตานึ่ง ซึ่งเตานึ่งในโรงแรม ไม่เหมือนหม้อนึ่งที่ใช้ตามบ้าน เพราะเตาที่ใช้จะมีความร้อนสูงมาก ความสูงประมาณ 2 เมตร มี 3 ชั้น บางครั้งโดนน้ำร้อน หรือไอร้อนลวก  ต้องยกกะละมังใบใหญ่ ยกจานกระเบื้องหนักๆ นานวันเข้าไพลิน มีอาการปวดหลัง เพื่อนผู้หญิงบอกว่า อย่ายกของหนักมาก เดี๋ยวมีลูกยาก ให้ผู้ชายช่วยยกให้จะดีกว่า แต่ทุกคนมีหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบ ใครจะมาคอยช่วยเราตลอดเวลา นี่คืองาน คือ เงิน คือ ชีวิต

 “ และแน่นอนเราจะทดสอบพวกเจ้า จนกระทั่งเราได้รู้ ถึงบรรดาผู้ต่อสู้ดิ้นรน และบรรดาผู้หนักแน่นอดทน ในหมู่พวกเจ้า และเราจะทดสอบการงานของพวกเจ้า ”(Al-Quran 47:31)

ไพลินเข้างานเป็นกะ มีช่วงเวลาพักผ่อนหลายชั่วโมง ขณะที่พนักงานคนอื่น พักผ่อนนอนหลับ ไพลินจะไปหาที่เงียบๆ เพื่ออ่านหนังสือเรียน เป็นประจำทุกวัน และหารายได้พิเศษ โดยขายชุดชั้นในให้เพื่อนพนักงาน รายได้พิเศษที่ได้มานั้น ก็แลกกับชุดชั้นในตัวใหม่นั่นเอง ไพลินคิดถึงช่วงที่ตนเองลำบาก จึงชดเชย โดยการหาซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ ใส่ ช่วงที่ทำงาน พวกเราจะมีประเพณี เทศกาลกฐิน ผ้าป่า เพื่อนำเงินไปบริจาคตามวัดต่างๆ เราจะวนเวียนกันเป็นกรรมการใส่ซอง 100 บาท ประธาน 1,000 บาท หรือรองประธาน 500 บาท แล้วยังมีซองเล็กๆ แล้วแต่ความศรัทธา และความเชื่อ  

“ พวกเขาได้ยึดเอาบรรดานักปราชญ์ ของพวกเขา และบรรดาบาทหลวง ของพวกเขา เป็นพระเจ้า ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่ได้ถูกใช้ นอกจากเพื่อเคารพสักการะ ผู้ที่สมควรได้รับการเคารพสักการะ แต่เพียงองค์เดียว ไม่มีผู้ใด ควรได้รับการเคารพสักการะ นอกจากพระองค์เท่านั้น พระองค์บริสุทธิ์ จากสิ่งที่พวกเขาให้มีภาคีขึ้น ” (Al-Quran 9:31)

แต่ละคนมาจากหลายพื้นที่ หลายจังหวัด พระหรือหลวงพ่อตามวัดต่างๆ จะติดต่อมาทุกปี พวกเรามีความเชื่อว่าการที่ได้ทำบุญกับวัด เป็นบุญอันยิ่งใหญ่ ทุกครั้งที่ทางวัดขอเงินทอดผ้าป่า เพื่อนจะหารายชื่อกรรมการ เพื่อหาเงินเข้าวัดให้ได้เยอะๆ จะได้เป็นคนสนิทของหลวงพ่อ และจะได้วัตถุที่คิดว่า เป็นมงคลที่พิเศษกว่าคนอื่นๆ ส่วนพวกเราจะเกรงใจเพื่อน หรือคราวที่แล้วคนนั้น คราวนี้อีกคน เพื่อนบางคนบอกว่า ทำบุญร่วมกัน ชาติหน้าจะได้มาเจอกันอีก บางครั้งใส่ซอง 20 บาท แต่อธิฐานขอให้กลับมา 20 ล้าน ไม่ค่อยจะโลภสักเท่าไหร่เลย !

“ โอ้ ! บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย แท้จริงจำนวนมากมาย จากบรรดานักปราชญ์ และบาทหลวง นั้น กินทรัพย์ของประชาชน โดยไม่ชอบ และขัดขวาง (ผู้คน) ให้ออกจากทางของอัลลอฮ์” (Al-Quran 9:34)

ย้อนกลับ  ถัดไป

หน้าหลัก

ตุลาคม 21, 2013

ไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับบทความของเว็บไซต์นี้ ทีมงานสนับสนุนให้มีการเผยแพร่ต่อเพื่อความดีงาม
www.facebook.com/hasem.piwdee

จำนวนผู้เข้าชม