Custom Search

ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงเมตตา ปรานียิ่งเสมอ

สิ่งกั้นขณะละหมาด (สุตเราะฮฺ)

ดร.อะมีน บิน อับดุลลอฮฺ อัช-ชะกอวีย์

มวลการสรรเสริญ เป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺ ขอความสุขความจำเริญ และศานติ จงประสบ แด่ศาสนทูตของพระองค์ ฉันขอปฏิญาณว่า ไม่มีพระเจ้าอื่นใด นอกจากอัลลอฮฺเพียงองค์เดียว ไม่มีภาคีใดๆ สำหรับพระองค์ และฉันขอปฏิญาณว่า มุหัมมัดเป็นบ่าวของอัลลอฮฺ และเป็นศาสนทูตของพระองค์

การละหมาด คือเสาหลักของศาสนา และถือเป็นรุก่นอิสลาม (หลักปฏิบัติ) ข้อที่สองจากทั้งหมดห้าข้อ นอกจากนี้ การละหมาดก็ยังเป็นสิ่งแรก ที่บ่าวจะถูกถามถึง ในวันกิยามะฮฺ ดังนั้น จึงเป็นเรื่องจำเป็น สำหรับมุสลิมทุกคน ที่จะต้องดำรงไว้ ซึ่งการละหมาด ตามรูปแบบที่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้เคยสั่งใช้ และทำไว้เป็นแบบอย่าง แก่ประชาชาติของท่าน

ท่านมาลิก บิน อัล-หุวัยริษ เราะฎิยัลลอฮุอันฮฺ เล่าว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า

« صَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي » [البخاري برقم 631]

ความว่า: "พวกท่านจงละหมาด เหมือนดังที่พวกท่าน เห็นฉันละหมาดเถิด" (บันทึกโดยอัล-บุคอรียฺ หะดีษเลขที่ 631)

อัฏ-เฏาะบะรอนียฺ ได้บันทึกไว้ในหนังสืออัล-เอาสัฏ จากท่านอับดุลลอฮฺ บิน กุรฏฺ เล่าว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า:

« أَوَّلُ مَا يُحَاسَبُ بِهِ الْعَبْدُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ الصَّلَاةُ ، فَإِنْ صَلَحَتْ صَلَحَ لَهُ سَائِرُ عَمَلِهِ ، وَإِنْ فَسَدَتْ فَسَدَ سَائِرُ عَمَلِهِ » [الطبراني في الأوسط برقم 1859، وصححه الألباني في السلسلة الصحيحة 1358]

ความว่า: “สิ่งแรกที่บ่าวจะถูกสอบสวน ในวันกิยามะฮฺ คือการละหมาด หากว่า การละหมาดของเขา ถูกต้องสมบูรณ์ การงานอื่นๆ ก็จะถูกต้องสมบูรณ์ด้วย แต่ถ้าหากว่า การละหมาดขาดตกบกพร่อง การงานอื่นๆ ก็จะขาดตกบกพร่องไปด้วย” (หะดีษเลขที่ 1859 โดยชัยคฺอัลบานียฺ วินิจฉัยในหนังสืออัส-สิลสิละฮฺ อัศ-เศาะฮีหะฮฺ เลขที่ 1358 ว่า เป็นหะดีษเศาะฮีหฺ)

ทั้งนี้ มีข้อผิดพลาดบางประการ ในการละหมาด ที่เราพบเห็นอยู่บ่อยๆ จึงเป็นหน้าที่ของเรา ที่จะต้องตักเตือนกัน เพื่ออัลลอฮฺ ข้อผิดพลาดที่ว่านี้ ก็คือการไม่ให้ความสำคัญ กับสิ่งกั้นขณะละหมาด (สุตเราะฮฺ) ซึ่งมีหลักฐานสั่งใช้มากมาย จากบทบัญญัติศาสนา ท่านอิบนุ อุมัรฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา เล่าว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า:

« إِذَا كَانَ أَحَدُكُمْ يُصَلِّى، فَلاَ يَدَعْ أَحَدًا يَمُرُّ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَلْيَدْرَأْهُ مَا اسْتَطَاعَ؛ فَإِنْ أَبَى فَلْيُقَاتِلْهُ، فَإِنَّمَا هُوَ شَيْطَانٌ » [مسلم برقم 505]

ความว่า: "เมื่อคนใดในหมู่ท่าน ทำการละหมาด ก็จงอย่าได้ปล่อยให้ผู้ใด เดินตัดหน้าเขาในระยะใกล้ และให้กั้นขวางเขา เท่าที่จะทำได้ ถ้าหากเขาผู้นั้น ยังคงดื้อดึง ก็ให้ผลักเขาออกไปได้ เพราะแท้จริงแล้ว เขาผู้นั้นคือชัยฏอน" (บันทึกโดยมุสลิม หะดีษเลขที่ 505)

ท่านสะฮฺล์ บิน อบี หัษมะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮฺ เล่าว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า:

« إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ إِلَى سُتْرَةٍ فَلْيَدْنُ مِنْهَا مَا لَا يَقْطَعُ الشَّيْطَانُ عَلَيْهِ صَلَاتَهُ» [رواه أحمد في المسند برقم 16090]

ความว่า: "เมื่อคนใดในหมู่ท่าน ยืนละหมาด โดยหันเข้าหาสิ่งกั้น เขาก็จงขยับเข้าไปใกล้สิ่งนั้น ให้มากที่สุด เพื่อที่ชัยฏอน จะได้ไม่สามารถทำลายสมาธิของเขา ในการละหมาด" (บันทึกโดยอะหฺมัด หะดีษเลขที่ 16090)

ต่อไปนี้ คือประโยชน์บางส่วน ของสิ่งกั้น:

ข้อแรก: การมีสิ่งกั้น ทำให้การละหมาดไม่เสีย แม้จะมีสตรีผู้บรรลุศาสนภาวะแล้ว ลา หรือสุนัขดำ เดินตัดหน้าก็ตาม ดังปรากฏในหะดีษเศาะฮีหฺ

ข้อที่สอง: เป็นการกั้นขวาง มิให้ผู้อื่นเดินตัดหน้า ผู้ที่กำลังละหมาด อันเป็นการทำให้เสียสมาธิ

ข้อที่สาม: สิ่งกั้นเป็นการป้องกัน มิให้ชัยฏอนเดินตัดหน้าผู้ละหมาด ดังปรากฏในหะดีษ ความว่า "ชัยฏอนจะไม่ตัดหน้า การละหมาดของเขา"

ข้อที่สี่: สิ่งกั้น ช่วยให้สายตาผู้ละหมาด ไม่วอกแวก ไปกับสิ่งที่อยู่ข้างหน้า จนทำให้ขาดสมาธิ และความสงบนิ่ง

ตลอดจนประโยชน์อื่นๆ มากมาย ทั้งนี้ บรรดาสะลัฟ กัลยาณชนรุ่นแรก ของอิสลาม ต่างให้ความสำคัญ กับการวางสิ่งกั้น ขณะละหมาด และตำหนิติเตียน ผู้ที่ทำการละหมาด โดยไม่มีสิ่งใดกั้นข้างหน้า

มีรายงานบันทึก ในเศาะฮีหฺอัล-บุคอรียฺว่า ครั้งหนึ่งท่านอุมัรฺ เห็นชายคนหนึ่ง ยืนละหมาด ระหว่างเสาสองต้น ท่านจึงดึงเขาไปอยู่หลังเสา แล้วกล่าวว่า "ท่านจงละหมาดหันเข้าหาเสานี้เถิด" ท่านอิบนุหะญัรฺ กล่าวว่า "ท่านอุมัรฺหมายถึงว่า ให้เขาละหมาดโดยที่มีสิ่งกั้น" (ฟัตหุลบารีย์ เล่ม 1 หน้า 577)

ซึ่งการกระทำของท่านอุมัรฺนี้ แสดงให้เห็นว่า การวางสิ่งกั้นขณะละหมาดนั้น เป็นเรื่องที่เน้นย้ำให้กระทำ เป็นอย่างยิ่ง ท่านอิบนุมัสอูด กล่าวว่า "มีสี่ประการ ที่บ่งบอกถึงความหยาบกระด้าง... (หนึ่งในนั้นคือ) การที่คนคนหนึ่ง ละหมาดโดยไม่มีสิ่งใดกั้น เป็นสุตเราะฮฺ"

ท่านอนัส เราะฎิยัลลอฮุอันฮฺ กล่าวว่า "ฉันเห็นบรรดาเศาะหาบะฮฺ อาวุโส ต่างพากันละหมาด หันเข้าหาเสามัสยิด ในเวลาละหมาดมัฆริบ" (บันทึกโดยอัล-บุคอรียฺ หะดีษเลขที่ 503 และมุสลิม หะดีษเลขที่ 837) ในอีกสายรายงานหนึ่ง ระบุว่า: เป็นกรณีละหมาดสุนัต สองร็อกอัต ก่อนมัฆริบ (บันทึกโดยมุสลิม หะดีษเลขที่ 837)

จะเห็นว่า บรรดาเศาะหาบะฮฺ ได้ให้ความสำคัญกับการละหมาด หันเข้าหาสิ่งกั้นในมัสยิด นาฟิอฺกล่าวว่า "ท่านอิบนุอุมัรฺนั้น หากไม่มีที่ว่างให้ท่านละหมาด หลังเสามัสยิด ท่านก็จะกล่าวแก่ฉันว่า: 'ท่านจงหันหลังให้ฉัน' เพื่อเป็นสิ่งกั้นแทนเสา" (บันทึกโดยอิบนุ อบี ชัยบะฮฺ หะดีษเลขที่ 2892)

ถัดไป

หน้าหลัก

ตุลาคม 15, 2013

ไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับบทความของเว็บไซต์นี้ ทีมงานสนับสนุนให้มีการเผยแพร่ต่อเพื่อความดีงาม

จำนวนผู้เข้าชม